چه چم چکیاسه ده ر ماله ت،  چه سه ر نریاسه دیواره ت

چه دل چو زیم ئه ژیر واران شه س  شان داسه پاساره ت

چه  بی ده نگ  ئیل ئیل   ئه  ئارزوو گوم بینه  سا  گیست

چه  گیان چوقیاسه  شیرینی ئه سه لکوو  شیوه  نازاره ت

چه  ئاساره ل  جورینه  خاک   تا   سه ر   بننه وه ر  پاتا

نه شار   ئه   شیوه   شیرینه ،   چه نی  دلگیره  ئیواره ت

وه هه ر لارا کی وا مه ونی بکه شه ن حه ق دری خاسی

گله ی  کی   کردمه  هه رگز   مه زانم  گه رمه بازاره ت

دلم   دلخوه ش    بیه    قاپی  شر   و    تالی    وه  تیتکتا

نه زانستم    کی    ئه وشه   ماوه بویل ئه ژیری لاواره ت

وتم    ویره    مه نیشی    تا    وه هاری تر،   وه هاری تر

وه هاری تر    می    هامه   خاک   و گیانم توینی ئاواره ت

تو   چیت   و کوچه    چوولیک   و خراوی مه ن وه میراتم

مه گه ر   بوو  بنمه قی  بوو تور هه ناسه ل پار و پیراره ت

ترجمه فارسی:

۱- چقدر چشم بر در خانه ات چکیده و چه سرها که بر دیوارت نهاده است! چقدر دل مانند زنبورهایی از شدت بارش باران به سایه ی بامت پناه آورده اند و لانه بسته اند

۲-چه ایل هایی از آرزو بی صدا در سایه ی گیسوانت گم شدند و چه جان ها در شیرینی عسلزار چهره ی زیبایت فرو رفته اند

۳- چه بسیار ستاره ها که بر خاک افتادند تا سر بر پاهایت بگذارند! آن چهره ی دلربایت را پنهان نکن زیرا که غروبت بسیار غم انگیز است

۴- از هر طرف که باد می آید خرمان خود را بیفشان که زیبایی! هرگز گلایه ای از من نخواهی شنید زیراکه می دانم بازارت گرم است

۵- دلم به قابی کهنه و تاری از گیسوانت دلخوش بود اما ندانست که آن نیز در زیر آوار تو به خاکستر مبدل خواهد شد

۶- با خود گفتم که تا بهاری دیگر  بهاری دیگر اینجا خواهی ماند اما اینگونه که معلوم است بهاری دیگر من در زیر خاکم و جانم آواره ی تست

۷- تو رفتی و کوچه ای متروکه و ویرانی برایم به ارث ماند. باید بوی ترا از رد نفس های پار و پیرار سالت بگیرم

زندگی را بر لبان تشنه ی خاک می نوشاند

تا سبز گردد هرآنچه در باور اوست...

در سال پیشاپیش آرزومند و در انتظار رویش اندیشه های زیبایتان هستم

سلام!

با شعری در قالب ملمع آخرین پست سال هشتاد و نه را می گذارم

امیدوارم که زیادی به دل نزند...

1- رووزێگارێکه کێ ڤه کۆچه غمێت ده ر ‌ڤه ده رم

ئاوێ   ئاواره گیه ل   رد  بیه   بێ   تو  ڤه سه رم

2- رفتم   از   شهر  خرابی   که  خودم   ساختمش

تا   که    در   خاطره ها    نیز      نیابی      اثرم

3- رنگێم  ئه ر  زرده زووانێم  ڤه  گێلێی ڤاز نییه

یه   کراسێ که    کێ   داخێ   غمێ تو کرده ڤه رم

4-    بارها    با   تو   گشودیم    پر   اما    امروز

می گشایم    به    نگاه    دگری      بال    و   پرم

5-  گووشه  گووشه  دڵێ   مێ   د‌رد دڵێ بێ کسیه

غێره   ئی   درد دڵه   کس   نیه   ڤه دور و ڤه رم

6-   ماندنم   حرف    غریبیست   در آغوش زمان

و   من   از   بودن   خود      نیز     غریبانه ترم

7- شانێ  گرمێ   نیه تا سه ر  بێنه م  و گرڤه بکم

یا ده سێ تاگه بشوورێ ڤه چه مه ل ئه سرێ  ته رم

8-  خستگی های   مرا   برکه ی  چشمت می شست

بی  تو هستم   ولی   افسرده   و    بی بال   و پرم

9- هایه کوو   تاگه   بێذانی   چه   ڤه  دینم مه نیه؟

دی   مه ر  ئه  ساقی   و پمانه   بپرسی  خه ڤه رم

10- گرچه   در خویش  شکستم   همه شب پنهانی

با     نسیم    سحر    از    خاطر    تو     می گذرم

11- چیت و چی دێڵ ڤه دس و گووشه خراوه ل بیه جای

بێ کسی    نیته   کێ    تو!  تووتووه خۆنێ جێگرم

12- تا    که    در کوله ی تنهایی  من هست نفس

همصدای       تپش         ثانیه ها     در     سفرم

ترجمه ی ابیات لکی

1-  روزگاریست که دربه در کوچه غم توام و آّب آوارگی ها از سرم گذشته است.

3-  زبان را به گلایه از رنگ زردم نمی گشایم زیرا که این پیرهن را داغ غمت تو بر من پوشاند.

5-گوشه گوشه ی دل من صحبت از درددل  بی کسیست و به جز این درد دل هیچ کسی را در کنار خود نمی بینم.

7- شانه ی گرمی را نمیابم تا بر آن سرم را بگذارم و گریه کنم. ویا دستی که از چشمان اشک خیسم را بشوید.

9-  کجایی تا که بدانی چه چیزی از دینم باقی مانده است؟ ازین پس باید سراغ مرا از ساقی و پیمانه بگیری.

11- رفتی و دل از دست رفت و گوشه ی خرابه ها مسکن گرفت. جگرم شرحه شرحه شده درحالی  که تو چیزی از بی کسی نمی دانی.

این غزل را به یاد کسی می گذارم که ده سال پیش به جاده رفت و به جای لبخند، جنازه اش را به دوش باز گرداندم . همان که ده سال پیش برایش چنین گفتم:

رفتی و  بی تو پنجره هم پیر می شود

چشمم    مسافر  خط    تقدیر می شود

بعد از تو من شکستم و این شهر رو سیاه

از تکه های  ماندن  من  پیر   می شود

دست خودم که نیست دلم بی  حضور تو

مثل غروب   از همه  دلگیر   می شود

تنهایی ام که شرشر یکریز گریه هاست

از   کوچه های   زخم   سرازیر می شود

وقتی که دست خواب پر از حس وحشت است

در قاب  صبح کوچ  تو تصویر می شود

امسال بی تو سفره ی نوروز مرده است

هی   یاد تو با   عقربه   درگیر می شود

آه ای سکوت خفته در آغوش خاک ها !

دیگر   بهانه نیست   بیا ! دیر می شود

دیوار دیوار دێڵتە نگی چێنیاسە ڕێ نێگام ...

ئای ...

 بە د بە ختە هه ناسە م !

                                نە فە سێ مێردە چا گە لۆم

بێچارە ڤە چە مە ل !

                                چە مە ڕێ باڵ گێر‌تێنن

ترجمه:

با احترام به وحید ترجمه ی زیبای او را به جای ترجمه ی قبلی ام می گذارم هر چه باشد او در ترجمه برتر از من است

گله ام بر مانداب سینه

چشم به راه پر کشیدنند ...

 غزل  ئه را  تنيايه لم

۱- وه‌ێ مڵک سه‌رد چووڵه‌ته‌نیام و که‌تێه‌ بارم

هه‌ر پایزه‌ به‌ختم ئه‌ێ دڵ گوم کردمه‌ وهارم

ترجمه: ۱- در اين سرزمين بي روح و خالي از سكنه تنها هستم و بارم از مركب افتاده است*خانه ها نيز انگشتشان را در گوش فرو برده اند تا صدايم را نشنوند.۲- گروه گروه غم و اندوه براي شب نشيني بر گرد من حلقه زده اند* غم سرش را بر شانه ام نهاده است تا شبم جان بسپارد و روز از راه برسد. ۳- دست نانجيب زخم هاي كهنه ي سينه ام را تازه كرد و به جاي مرهم نمك غصه بر آن نهاد. ۴- جگرم محل پيكوبي و رقص غم ها و ماه و سالم نيز دلگير است * تا جايي كه در حافظه دارم هميشه اينگونه بوده ام و رزگارم تيره و تار است. ۵- شبم خالي از ستاره و سياه است و آفتابم بر افق منجمد شده است * بايد به كوه غم ها تكيه بدهم و با ابر سياه دلم  ببارم. ۶- مانند كشتزاري كه كشتش را برداشت كرده اند و سپس آنرا به آتش كشيده اند ، اميدم به آتش كشيده شد * اي دل ! همواره بخت من پاييزي است و بهارم را گم كرده ام .    

به نام و یاد دوست

غزلی لکی تقدیم به همه ی کسانی که به زبان مادری ام سخن می گویند

غم دوره داسه دل ، دل ئه جا سر نماری ئور

ئاگر پژاره رحم ئه  حوشگ و تر نماری ئور

خون   دلم    گله گله   ماسی  ئه   وه ر  چمم

چم  ئی  کراس  کت کته  ئه وه ر نماری ئور

نزگ  ئه  هناسه  سرد  هه سارل   یخی نمن

ئی  شو   شوار ئه سر پلیا   خور  نماری ئور

لافاو   زوخ   ئه   سر چی و کس د ایمان نیه

هاوار  دار   برزیکه   که    بر   نماری ئور

زق    ئاو   ئه    کینی    چمل   واقمان  نمن

دسمال  ئه را   گریوه   یه  نفر    نماری ئور

پیسیم    ریشه   داسه    گلوما ،  هنامه مای ؟

ئزرایلیژ   ئه  را مه  دی ته وه ر نماری ئور

ولله     ژاوه ژاو   دلم     تل    سرم    بری

ویره    کسی    وه درد   دلم  سر نماری ئور

یه غزل قدیمی رو که خیلی دوستش دارم برای کسی که یه وقتی خیلی دوستش داشتم

یادش به خیر ! 

بدون تو سبد لحظه های    من  خالیست

کتاب   زندگیم  سطرسطر     پوشالیست

عزیز !  بی     تو    نگاه  کبوتر   دل من

اسیر  وحشت   کابوس  بی پر و بالیست

برای    عقربه  انگار پای  رفتن   نیست

صدای ضربه ی  هرتیک تاک  اوسالیست

هوای   سینه   دچار    مصیبتی  ابدیست

عزیز من ! تو  نباشی همیشه اینحالیست

اگر   نیایی  از   آوار  یأس   خواهم مرد

و باز سفره ام  از دوست داشتن خالیست

سلام !

باغزلی فارسی از زمان های دور و غزلی لکی  سال نو رو شروع می کنم

دیشب  دلم به جز تو غم  هیچکس  نداشت

در خون لخته لخته ره  پیش  و پس نداشت

لب های خشک باغچه از آب  می گریخت

دیگر  برای  سبز نشستن  هوس   نداشت

بغضی  گلو گلو  همه  جا   را  گرفته بود

سینه   به لب   نشان   عبور نفس  نداشت

بیچاره بال خاطره می خواست...حیف شد

یک  پر  برای  پرزدن  از  قفس  نداشت

آمد   سحر   شکسته پر و داشت  در گلو،

یک کهکشان سکوت که فریادرس نداشت

*******

می خواستم    مسافر   شهر   سفر  شوم

هر چند    آسمان غریبی    جرس نداشت  

درهای   قفل و پنجره های    عبوس سرد

و باز هم   شکستگیم   هیچکس    نداشت

و غزل لکی

کوچه کوچه    خون دل    پر تو نفسمانه و هسیم

بی کسی  وی دار  دنیا  هرچی   کسمانه  و هسیم

تا نگامان   بال نگری  بال   مه ل  دل  ها وه بن

حسرت   پرچین   و ته ل  دارل  قفسمانه و هسیم

ئی   گلوم  گیژ  دنیا  روژ و   شو    خرمانه  می

درده   داریم  و   خفت  فریای    رسمانه و هسیم

پایزه روژه و ولگ و بارم  دسه دس چی تا نهات

بی کسی و بی دس سلاتی ، هوچه دسمانه و هسیم

باخ سینه   شق شقا  بی  وه   نه وارانی  خوه شی

نا امیدی   و دلتنگی    واران   شسمانه    و هسیم

زخم   تینیمانه   ئی  خونی  که   قول   داسه غزل

درد ئه  بن بن    زنیمان  هر یه   بسمانه و هسیم

روز میلاد اقاقی ها را

جشن می گیرد

و بهار

روی هر شاخه کنار هر برگ

شمع روشن کرده ست

سال نو را برای همه ی کسانی که دوستشان دارم بهترین ها را آرزو میکنم

 پیام نوروز این است :

"دوست داشته باشید و زندگی کنید . زمان همیشه از آن شماست "

یه مطلب کوچیک به عنوان هدیه ی نوروزی در باره ی واژه ی " به روز یا بروز "

به روز یعنی قسم به روز همانند به خدا ، به پاکی و . . . که واژه ی سوگند از آخر آن ها به قرینه حذف شده است .

اما بروز صفتی است ترکیب یافته از بای صفت ساز + روز همانند : بنام یعنی نامی و مشهور ، بخور : یعنی پرخوراک ، بزین درباره ی اسب . وقتی که گفته می شود اسب بزین یعنی اسبی که راهوار است رام شده .

بروز نیز یعنی : نو و تازه

آرزو می کنم که در سال نو همیشه بروز و روزگار به کامتان باشد